ANTAKYA’NIN SESİNE SES, SÖZÜNE YANKI OLMAK İÇİN…
Doğunun Kraliçesi Antakya Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi, Sayı 5, Mehmet Karasu
Antakya…
Yalnızca bir kentin değil, insanlık vicdanının adıdır.
Bir uygarlığın, bir ortak belleğin, bir kadim huzurun sözcüğe bürünmüş halidir.
Binlerce yıldır barındırdığı inançlar, halklar, diller ve kültürlerle yalnızca Doğu Akdeniz’in değil, bütün bir insanlık tarihinin özetidir bu topraklar.
Ve biz, bu toprakların tanığı, bu kentin evladı, bu belleğin taşıyıcısı olan insanlar; Antakya’nın sesi susmasın, sözü yarım kalmasın, edebiyatı kesintiye uğramasın diye bu dergiyi çıkarıyoruz.
Adını, geçmişin görkeminden ve geleceğin umudundan alan bir dergi bu:
Antakya Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi.
Yıkımlar görmüş bu kadim şehir, her defasında küllerinden doğmayı bildi.
Fakat 6 Şubat 2023 sabahı yaşanan büyük felaket, yüzyılların belleğinde bile örneği zor bulunan bir acıyı getirdi. Antakya, yalnızca taşlarını, duvarlarını, tarihi yapılarını değil; sokaklarındaki neşeyi, mutfaklarındaki kokuyu, evlerinin içindeki kitaplıkları, şiirleri, masalları, anıları da yitirdi. Yani kültürünü, yani sözünü, yani edebiyatını…
Ama Antakya’nın özü, acının içinden yeniden doğmaktır.
Yıkılmış kitapların arasından bir cümle bulup o cümleyi büyütmektir.
Kırılmış kalemleri yeniden ellerine alıp kelimelerle şehir kurmaktır.
İşte bizler de şimdi, o kelimelerle bir şehir kurmak için yola çıkıyoruz.
Bir edebiyat dergisi, görünüşte basit bir yayındır belki. Fakat bizim için bu dergi, sadece sayfalar değil; geçmişin ağırlığı, bugünün sorumluluğu ve geleceğin umududur. Çünkü bir kentin kültürü susarsa, sesi de yok olur. Antakya’nın sesi susmamalıdır. O ses, bu dergide yankılanacak.
Antakya, tarih boyunca edebiyatın sığınağı olmuştur.
Davud el-Antaki’nin hikmeti, Cemil Meriç’in hakikati, Sabahattin Yalkın’ın şiiri, Ali Yüce’nin öğretmen dili, Süleyman Okay’ın anı belleği bu toprağın yazı damarıdır. Ve biz, yalnızca onların izini sürmeye değil, aynı zamanda onların bıraktığı yerden devam etmeye talibiz. Bu yüzden, bu dergi hem bir saygı duruşu hem bir yeniden başlangıçtır.
Kamil Akdoğan’ın öncülüğünde ve Akdoğan Yayınları’nın desteğiyle hayata geçen bu dergi, yitmiş gibi görünen bir sözün aslında hâlâ yaşadığını göstermeyi amaçlıyor.
Çünkü kelimeler unutmaz. Şiir geri döner. Hikâye yolunu bulur.
Bu dergide yer alacak her yazı, her şiir, her deneme, her röportaj, sadece edebi bir eser değil; aynı zamanda bir tanıklıktır.
Yıkılan bir kentin ayakta kalma mücadelesine, sessizliğin içinden yükselen sese, yokluğun içinden doğan üretime tanıklıktır.
Bu dergide yalnızca usta kalemler değil; ilk kez yazan, ilk kez konuşan, ilk kez acısını kaleme alanlar da yer buluyor.
Çünkü biz, sözün tek kişide değil, halkta çoğaldığına inanıyoruz.
Antakya’da çok dilli, çok dinli, çok sesli bir tarih nasıl yüzyıllarca sürdüyse; bu dergi de o çoğul sesi sürdürmek için var olacak.
Arapçanın, Türkçenin, Ermenicenin, Kürtçenin, Süryanicenin, Rumcanın ve daha nice kültürün belleğini taşıyan bu şehir, edebiyatta da birleştirici olmayı sürdürecek.
Evet, kolay değil.
Yıkımın ortasında bir dergi çıkarmak, her sayfayı bir umutla kurmak, maddi zorluklara, duygusal yorgunluklara rağmen kalemi elden bırakmamak kolay değil.
Ama biz biliyoruz:
Eğer Antakya’da bir çocuk bir deftere ilk şiirini yazabiliyorsa…
Eğer bir genç kadın enkazdan kurtardığı bir romanı başucunda saklıyorsa…
Eğer yaşlı bir adam, yıllar sonra yeniden yazmaya karar verdiyse…
O zaman bu dergi, zaten doğmuştur.
Antakya Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi, bir davettir:
Yazıya, sanata, kültüre, dostluğa, direnişe bir çağrıdır.
Antakya’yı anlatmak, Antakya’dan anlatmak, Antakya’yla anlatmak isteyen herkesi bir araya getirme çağrısıdır.
Her yazının bir el, her şiirin bir merhem, her sayının bir umut olmasını diliyoruz.
Bu dergi, bir süs değil; bir ihtiyaçtır. Bir savrulma değil; bir duruşun adıdır.
Antakya’nın sesi olmak, yalnızca edebi bir iddia değil, aynı zamanda insani bir sorumluluktur.
Ve biz, bu sorumluluğu seve seve üstleniyoruz.
Yıkıntılar arasında yükselen kelimelerle,
Karanlıktan doğan bir ışıkla,
Acının içinden büyüyen bir umutla…
Antakya yeniden yazılıyor.
