“AH KALBİNE BİR İNANSAM” ÜZERİNE YAYINEVİNİN NOTU

“AH KALBİNE BİR İNANSAM”
ÜZERİNE
YAYINEVİNİN NOTU
İnsanın duygu ve düşüncelerini en güzel anlatabileceği türdür şiir.
Yazan kişi kimi zaman dilin olanaklarını sonuna kadar zorlar, kimi zaman sözcüklere bambaşka anlamlar yükler, kimi zaman taklalar attırır onlara; ama kimi zaman sanki asıl anlatmak istediğinin başka hiçbir şeye gereksinimi olmadığını söylemek ister gibi şiirin formuyla yetinir.
O formun içinde duygular, düşünceler peş peşe akar dizelerden.
Daha en baştan bellidir duygunun ya da düşüncenin ne kadar güçlü olduğu böyle şiirlerde. Çünkü o dizelerin amacı sadece o gücün farkına varılması içindir.
Büyük harflerle yazılmış, şiirin hatta kitabın en sonuna yerleştirilmiş, sonuna da ünlem konmuş bir “TİKSİNİYORUM!” sözcüğündeki sadeliğin verdiği etki belki çok daha estetik bir biçimde anlatılabilir ama bu kadar sade bir biçimde bu kadar vurucu bir anlatımın onlara ihtiyacı olmadığı açıktır.
Ya da yine en sonda bir dizedeki bir “SEV Mİ YO RUM…” kurgusu; kurgunun hemen altında yer alan insan müsvettesi profillerine karşı onlarca yıl içinde oluşmuş duyguyu anlatmak için pekala yeter de artar…
Amaç duygu ve düşünceleri paylaşmaksa Gülizar Atan çok güzel paylaşmış onları.
Geçtiğimiz günlerde Ankara’da düzenlediğimiz Çayyolu 3. İmza Günleri etkinliğinde okuduğu ve geçen ay çıkardığımız Hoşgörü Şiirleri Antolojisinde ve şiirle aynı adı taşıyan Doğunun Kraliçesi / Antakya Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi’nde yer alan “DOĞU’NUN KRALİÇESİ ANTAKYA – HATAY” isimli şiirine özel bir paragraf açmak zorundayım.
Tam yüz otuz sekiz dizeden oluşuyor bu şiir ve şunu söylemekte hiçbir sakınca görmüyorum ki Antakya üzerine yazılmış gelmiş geçmiş en uzun şiir bu. Yüz otuz sekiz dizelik bir şiir yazmak, üstelik Antakya gibi devasa bir konu üzerine yazmak hiç kolay değil. Gülizar Atan bunu da başardı.
Şöyle bitiyor bu şiir:
Akşam sohbetlerinin her dilden, gülerek yapıldığı kapı önlerinde,
aksanlı konuşan,
saygı, sevgi insanlarının buluştuğu Antakya’m!
Doğu’nun Kraliçesi, Sınırdaki Ay!
Antakya’m
Özledim!
Özledim!
Tanışın bu şiirle ve varın siz keşfedin neyi nasıl özlediğini.