Bir Dostoyevski Romanı: İnsancıklar
Ünlü Rus yazar Dostoyevski’nin ilk romanı İnsancıklar, oylum olarak alışılmış türdeşlerinden kısa olmasına rağmen, bir romandan alınabilecek duyguları fazlasıyla veriyor. İhtiyar bir adamla (Varka), genç bir kadının (Aleyevna) mektuplaşmalarıyla başlayan roman Varka’nın yazdığı bir mektupla sona eriyor. Romanın yükünü karşılıklı yazılan bu mektuplar oluşturuyor.
İki kahramanın arasındaki ilişki, karşı cinse duyulan sıradan bir sevgiden çok farklıdır. İkisi de Rus toplumu içinde ezilen kesimler arasında yer alan kahramanlarımız son derece acılı bir yaşam sürmektedirler. Özellikle Varka’nın durumu çevresindeki insanların kendisiyle alay etmesine yol açacak denli yoksuldur. Eline geçen parayı yaşamdaki biricik mutluluk kaynağı Aleyevna için bir şeyler almaya harcar. Yaşamını yazarak geçindirmek zorunda olan Varka’nın yazısı günden güne düzelmeye başlasa da; ayakkabısından üzerindeki cekete değin doğru dürüst bir giyeceği bile yoktur. Biricik dostu ile yaptığı yazışmalar her seferinde bir başka acıyı iletir. Temposu giderek artan bir hüzünlü melodi gibi acıları sürekli artmaktadır. Ancak ne var ki en büyük acıyı henüz yaşamamıştır. Sevgili dostunun yakın akrabalarından biri, bir gün ansızın yaşamlarına dikilecek, üstelik yaptığı evlenme teklifiyle onu kendisinden temelli koparmak isteyecektir. Aleyevna’nın mevcut koşullar içerisinde evlenmesinin en doğru çözüm olduğunu saptaması ise elini kolunu bağlayacaktır. Oysa dostu hiç istemediği bir evliliğe doğru koşar adım ilerlemektedir. Kendisine gözyaşlarıyla ıslatarak gönderdiği son mektupta bunu fark edecek ne var ki, ne var ki derhal yanıt istediği mektubuyla roman sona erecektir.
Dostoyevski romanın finalini okurlara bıraksa da bunun ne olduğu konusunda hiçbir ikircime düşmeden yorum yapabilecek duruma getiriyor bizleri.
Evet, iki dost artık temelli ayrılmışlardır.
Bu sitede ilginizi çekebilecek diğer kategoriler, bağlantılar
Blog Sahibinin (Kamil Akdoğan) Yazıları
