Antioch: The History and Legacy
Bazı tarihçiler, ölüm döşeğindeyken, halefini belirlemesi için baskı yapıldığında, Büyük İskender’in imparatorluğunun “en güçlüye” gitmesi gerektiğini mırıldandığını iddia ediyor. Diğer kaynaklar, mühür yüzüğünü generali Perdiccas’a devrettiğini ve böylece onu halefi olarak adlandırdığını iddia ediyor, ancak seçimleri ne olursa olsun ya da olmuş olabilir, bunlar göz ardı edildi. İskender’in generalleri, arkalarında kendi birliklerinin sadakatiyle, dört hizip galip gelene kadar neredeyse yarım yüzyıl süren kısır bir iç mücadelede birbirlerini parçalayacaklardı: Makedonya, doğuda Seleukos İmparatorluğu, Krallık Küçük Asya’da Bergama ve Mısır’da Ptolemaios hanedanı.
Aralarındaki çekişmeye rağmen, İskender’in generallerinin hemfikir olduğu şeylerden biri Helenistik kültürleriydi. En ünlüsü, Ptolemy’nin çizgisi, Mısır’ı yönetirken Yunanlıların Helenistik kültürünü sağlam bir şekilde kurdu ve Ptolemaios firavunları, kendi aile soyları içinde evlenerek, 30 BCE’de Kleopatra ile ölen Ptolemy’nin soyunun sonuna kadar Helenistik miraslarını korudular. Seleukos İmparatorluğu daha az bilinmesine rağmen, İskender’in generali Seleukos, Pers’i ve Küçük Asya’nın bazı kısımlarını “Helenleştirmede” daha az başarılı değildi. Yunan etkisi, binlerce yıl sonra bölgede hala kolayca görülebilmektedir. Antropologlar, Hindistan’da inşa edilen en eski Buda heykellerinden bazılarının, Antik Yunan Apollon tasvirlerine olağanüstü bir benzerlik gösterdiğini keşfettiler ve yerel efsaneye göre, Afganistan’ın bazı bölgelerinde yetişen yabani zeytin ağaçları, Makedon askerlerinin tükürdüğü zeytin tohumlarından çıktı. Yürüyüşe çıktık – bu güne kadar oradaki yerlilerin önemli bir kısmı arasında kızıl saçlı ve mavi gözlü gibi Balkan özelliklerinin varlığından bahsetmiyorum bile. İskender efsaneleri, dünyanın yarısının popüler mitolojisinin ortasında ortaya çıkıyor ve Pers İmparatorluğu’ndan bazıları onu “lanetli” olarak adlandırırken, şimdi yaygın olarak, peygamber Zülkarneyn’in (“İki Boynuzlu Olan”) hikayesinin olduğuna inanılıyor. ) Kuran’da İskender’e bir göndermedir.
Seleukoslar, doğuda şu anda Afganistan olan yüksek ovalardan ve çöllerden batıda Levant ve Küçük Asya’nın bazı bölgelerine kadar uzanan dünyanın en büyük imparatorluğuna komuta ettiler. İmparatorluğun ilk kralları güçlü ve kurnazdı ve gücü ellerinde tutmak ve imparatorluklarının krallığını genişletmek kadar Helenizm fikirlerine bağlıydılar, ancak sonraki hükümdarlar bu kadar yetenekli olduklarını kanıtlamadılar. Zamanla, Seleukos kraliyet hanedanı genellikle hırslı erkek ve kadınlar tarafından yönlendirilen şiddet alemlerine dönüştü.
Antakya, MÖ 3. yüzyıldan itibaren Seleukos krallığının en önemli şehri olarak hizmet etti ve MS 1. yüzyılda Antakya, komşusu Daphne ile birlikte Roma İmparatorluğu boyunca ünlü, sağlam ve kozmopolit bir Roma şehri haline geldi. Bu zengin, güzel şehir, Klasik dünyanın başlıca tanrılarının, tanrıçalarının, mitlerinin ve efsanelerinin yeriydi; ilahi ve ölümlü, pagan ve Hıristiyan tarafından sevilen bir şehir. Bu, Aziz Stephen’ın şehit edilmesinden sonra Kudüs’ten kaçanlar tarafından Antakya’da Hıristiyan Kilisesi’nin kurulmasıyla aşağı yukarı aynı zamandı ve Aziz Pavlus misyonerlik gezilerine bu şehirden ayrıldı.
Antakya, Haçlı Seferleri sırasında ikonik bir Hıristiyan şehri olarak hizmet vermeye devam etti. Birinci Haçlı Seferi’nin Avrupa orduları tarafından ele geçirilen ilk şehirlerden biriydi ve o andan itibaren iki güçlü hanedan – Hauteville hanedanı ve Poitiers hanedanı – oradan Antakya Prensliği’ne hükmetti.
