The Lost Word, Henry Van Dyke
I. Hermas’ın Yoksulluğu
“İn aşağı Hermas, aşağı gel! Gece geçti. Hareketlenme zamanı. Mesih bugün doğdu. O’nun adıyla esenlik olsun. Acele et ve aşağı in!”
Küçük bir grup genç, bin beş yüz yıl önce, sabahın erken saatlerinde, Antakya’nın bir sokağında duruyordu. Hıristiyan kilisesi için iki yıllık eğitimlerini neredeyse bitirmiş bir adaylar sınıfıydı. Öğrenci arkadaşları Hermas’ı evinden çağırmaya gelmişlerdi.
Sesleri serin havada neşeyle çınladı. Gençlerin uyandıklarında hissettikleri ve hala uyuyan birini uyandırmaya geldiklerinde hissettikleri o mutlu yaşam duygusuyla doluydular. Sanki yoldaşlarından önce yeni günün serüvenine başlamış olmaktan bilinçsizce kıvanç duyuyorlarmış gibi, çağrılarında dostça bir zafer notu vardı.
Ama Hermas uykuda değildi. Saatlerdir uyanıktı ve dar evinin karanlık duvarları, huzursuz kalbine bir hapishane olmuştu. Üzerine isimsiz bir keder ve hoşnutsuzluk çökmüştü ve kendi düşüncelerinin ağırlığından kaçış yolu bulamıyordu.
Yaşlıların giremediği bir gençliğin hüznü var. Onlara gerçek dışı ve nedensiz görünüyor. Ama yaşlılığın üzüntüsünden bile daha acı ve külfetlidir. İçinde bir küskünlük, dünyanın bu kadar çabuk bir hayal kırıklığı olacağına ve hayatın bu kadar erken bir başarısızlık görünümüne bürüneceğine dair kızgın bir şaşkınlık ateşi var. Belki çok az nedeni vardır, ama daha fazla yorgunluk ve kasvet vardır, çünkü onun tarafından ezilen adam belli belirsiz, arkadaşlarının sevincinden ayrılmasının doğal olmayan ve mantıksız bir şey olduğunu hisseder. ve daha yaşamaya başlamadan önce yaşamaktan yoruldu.
Hermas bu tuhaf kendine acımanın en derinlerine düşmüştü. Etrafındaki her şeye uyumsuzdu. Babasının, zengin pagan Demetrius’un evinden ayrılıp Hıristiyanların arasına katılmak için ayrıldığında vazgeçtiği her şeyi, ölüler boyunca, dingin gece boyunca düşünüyordu. Sadece iki yıl önce Antakya’nın en zengin genç adamlarından biriydi. Şimdi en yoksullardan biriydi. En kötüsü de, bu seçimi isteyerek yapmasına ve bir tür coşkuyla fedakarlığı kabul etmesine rağmen, şimdiden bundan memnun olmamasıydı.
Yeni hayat eskisinden daha mutlu değildi. Nöbetlerden ve oruçlardan, derslerden ve kefaretlerden, dualardan ve vaazlardan bıkmıştı. Kendini koşu bandındaki bir köle gibi hissetti. Devam etmesi gerektiğini biliyordu. Onuru, vicdanı, görev bilinci onu bağladı. Eski umursamaz pagan yaşamına bir daha geri dönemezdi; çünkü içinde geri dönüşü imkansız kılan bir şey olmuştu. Kuşkusuz hak dini bulmuştu, ama onu yalnızca bir görev ve bir yük olarak bulmuştu; neşesi ve huzuru elinden kayıp gitmişti.
