Açıklama
İnsan, insanı dinlemeyeli; insan, insanı anlamayalı bir nice zaman oldu. Artık neredeyse herkes, herkese sırtını döndü. Kulaklarımız tıkalı, gözlerimiz kapalı, yüreklerimiz umarsız. Yalnızca konuşuyoruz, bağırıyoruz, kavga ediyoruz, ötekileştiriyoruz… Yalnızca “ben” diyoruz. Yalnızca “bana” diyoruz. Biz, dediğimizde bile koşulsuz, fakatsız “biz” demiyor, diyemiyoruz. Bundan dolayı olsa gerek, dünya artık daha tehlikeli ve yaşanmaz bir gezegene dönüştü.
Şehnaz İşeri, tüm bu tersine ve yok edici rotaya itiraz ediyor. Kirlettiğimiz, itip kaktığımız dünyamızın özünü kalplerimizin önüne yeniden seriyor. Eşyanın da insan dışındaki varlık ve canlıların da birer ruhları olduğunu anımsatıyor. Kendisinin evrenin en muhteşem mahluku olduğunu sanan insanın karşısına geçip sıradanlığını haykırıyor. Üstelik kaba saba biçimde değil; nazik, rahat anlaşılır, birleştirici ve incecik bir dille…
Köprüdeki Yedi Fil’i iyi okuyunuz.
Hatice Eğilmez Kaya
