serencamı bir ömrün eylülde yağmur ince keskin yağdığında pasaporttan günün ölümünü seyeredebilirdik birlikte belki de akşamlar tüterdi alaca karanlık ve hüzünle has bahçede açan gülden ziyade bir cami avlusunda şadırvan ufka kanar güvercin tüylerinden süzülür ağır aksak ritimler yere yaslı kadınlar kadar narin yitik masallar gibi derin anlatırsın bana usulca serencamını ömrün …
sanki güvercin suda bir şato, uyurdu. ve akşam üzerleri, bu şatonun kapısında, uzun esmer parmaklı bir ressamın gölgesini izlerdi peri kızları. mavi işte o zaman masmaviydi. gümüşten bulutlar, haşmetli pencereler! ta ki lacivert bir gece ansızın gölün üzerine çökene dek… gece, baştan ayağa zümrüdi. gece parlak, gece hançer. kabzasında ejderhalar… ejderhaların kanatlarında; çivilenmiş bilekleriyle,…
İnceciktir Kırılmak ‘sarışın bir gölgedir keder’ şairin yüreğinden şiire iner… dağılır perde perde karanlıklar ufuk kızıla çalar… lal sözler dökülür şairin dilinden… kimi yediverendir, her mevsim sürgün verir… kimi sırlı bir tebessümde erir… Şairler duyuş ve düşünüşüyle yaşadığı dönemin tanıklarıdır. Şiirler bu tanıklıkların belgesi… ‘İnceciktir Kırılmak’ , gölgeleri ile derin ve düşünceli; yüzü ile sıcak,…
yoksunluğa sesleniş adımı bohçalarım da her sabah kayıp bir bahçedeki limon ağacının en kuytu dalına asarım yaş otuz beşe nazire yazmak isteridm oysa sarışın hüzünler yağdığında yere karanlık ağıtlar açar kasımpatıların aralığa mahkum günleri sayıklamaktan yorgun düşmüşken üstelik çınarda son kalan yaprak “sebebim sensin” der ıslak bir çimen hercai bir buluta “kalbini…
alsancak tren istasyonu’ndan akdeniz’e doğru acele etmeksizin yürümeli kaldırım taşları, cumbalı evler bulutlar, martılar derken vakit ikindiyi bulmalı sonra yeni bir ay incecik yüzüyle ve solgun parmaklarıyla göğün tunçtan eteklerini çekiştirirken utangaç, saklı yıldızları bir bir çekip çıkarmalı yerlerinden başka iklimlerde üşüyen peri kızları günlerin dördüncüsü mevsimlerden hazan olmalı örneğin yine de gülümsemeli güneş ılık…
aynaların öteki yüzü / Hatice Eğilmez Kaya yeni sesler duymak ister insan bazen, eski sesler eski acıları kanatır! taraçada kumru, kumsalda ağaç, asırlık saatlere sığınan âteşin kanatlarıyla yelkovan… yitirilmiş bir tılsımdır gözlerin, gözbebeklerin ikindi güneşi. ılıman ve kedersiz, akşamın gelişinden hüzünlü! binlerce yıldız henüz, sulu sepken yağmadan. aynaların öteki yüzünden devşirdim…
gözlerin devrimdi gün günden ağır geliyor yokluğunda sen gittin diye pencereme konan yıldızım bile göz kırpmıyor aniden belki de kör oldum duymaz oldum ay karanlık gecelerde yalnızım oysa gözlerin birer ihtimaldi koyu kahve kederlere bir başkaldırı imkansız bir devrimdi gözlerin ince bacaklı karacalar suya inerlerdi asude dudaklarının her kımıldayışında kasım sabahı serinliği…
GÜNEŞ İLE KONUŞAN ADAM Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Çok eski zamanların birinde bir gezegen varmış. Bu gezegeni güneş ısıtır, aydınlatırmış. Bir gün güneş her gün, her gün doğmaktan bıkıp usanmış. Bir gün de doğmayıvereyim ne olacak, demiş. O doğmayınca gezegen bir anda karanlığa bürünmüş. Gezegeninin ısısı bir anda düşmüş. Her yeri buz kaplamış.…
TİLKİNİN OYUNU Bir varmış, bir yokmuş. Allah’ın günü çokmuş. Tilki, tavuk da bolmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, eski zamanlardan birinde bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte üç tavuk yaşarmış. Bu tavuklar birbirlerinden hiç ayrılmazlarmış. Bu da onları tehlikelerden korurmuş. Gel zaman git zaman çiftliğe bir tilki dadanmış. Tavukları görünce kendinden geçmiş. Ağzı fena halde…
SES İPİNE SÖZ ASAN ŞAİR ARİF EREN Hatice Eğilmez KAYA / Öncü Kitap Aşağıdaki tanıtım yazısı Ferfir Yayınları Editörü Fatma Türkdoğan tarafından kaleme alınmıştır. 1938 Kahramanmaraş doğumlu, eğitimci şair / yazar Arif Eren’in yaşamının ve eserlerinin özgün bir görüşle incelendiği monografik eser, yine eğitimci şair / yazar Hatice Eğilmez Kaya tarafından kaleme alınmış olup Öncü…