T’adı Yok Hercai Menekşe Gülüşlerinin
T’adı Yok Hercai Menekşe GülüşlerininI- yalnızlığın küf kokusu sinmiş bir mekanda görünmez bir çığlığı bastıran zamanın bukağısız esiriyim lacivert gökyüzünde okyanus sezsizliği bütün hücrelerim hasretine vurgun sen yoksun! ve rengi yok kar serinliği şehla bakışlarının… II- ruhumda onulmaz hicran kırıntıları çatlamış dudağımda muammadır adın gözlerime dokundur hançer bakışlarını buğulu camlara yaz gizli gizli dua ile serpilmiş her tomurcuktan bereketli aşklar yeşertmeli bu kıraç topraklar oysaki sen yoksun! kokusunu yitirmiş ilkbahar dokunuşların… III- yürür ayaklarım…
